O rasie
Gryfoniki są w posiadaniu nielicznej grupy ludzi, głównie hodowców i wystawców, oczarowanych niewątpliwym urokiem tej rasy.
Mają małe , mocne ciało-3 do 6 kg- ubrane w gładką lub szorstką szatę .
Zależnie od szaty mamy gładkiego czerwonego , czarnego lub czarnego podpalanego brabantczyka, szorstkiego czerwonego gryfonika brukselskiego i szorstkiego, czarnego lub czarnego podpalanego gryfonika belgijskiego.
Pierwotnie hodowane były dla ochrony stajni przed drobnymi szkodnikami jak ptaki i gryzonie.
Gryfoniki są inteligentne i czujne o uroczej naturze. Ich płaska główka z wysuniętym podbródkiem i dużymi oczami przypomina małą małpkę.
Uwielbiają i bardzo potrzebują towarzystwa ludzi. Gryfonik to lojalny kompan i cień swojego Pana.
Rasa pochodzi się od małego belgijskiego , szorstko owłosionego psa, który wywodził się od Affenpinchera.
Belgowie pierwsi rozpoznali rasę w 1880 roku jako szorstkowłosy gryfonik, gładki pojawił się póżniej.
W latach 1890-tych rasa stała się bardzo popularna w Belgii. Mniej więcej w tym czasie skrzyżowano gryfonika z mopsem co dało mu jego dużą głowę i oczy, głęboką klatkę piersiową i zwarte ciało.
Tak właśnie powstała odmiana gładkowłosego gryfonika- brabantczyk. Następnie gryfonika skrzyżowano z Toy Spanielem uzyskując jego piękny czerwony kolor.
W czasie pierwszej wojny światowej ilość gryfoników znacznie zmalała. W Belgii Gryfoniki bardzo przypadły do gustu królowej Marii, a następnie królowej Astrid, dzięki jej zaangażowaniu i programowi hodowlanemu rasa przetrwała wojnę.
Po wojnie znów ilość gryfoników rosła aż do drugiej wojny światowej.
Dzięki Mrs. Eileen Street, Mrs.Parker-Rhodes, Mrs.Osbert Eyre and Mrs. Bridle, które włożyły wiele wysiłku w hodowlę i utrzymanie linii hodowlanych , Gryfoniki przetrwały II wojnę światową.
Dziś są bardzo popularne w Belgii, Stanach Zjednoczonych, W.Brytanii, Czechach.
Są mało znane w Polsce , gdzie jest zaledwie kilku hodowców tej rasy.